Ervaringen met dyslexie

Hieronder volgen enkele ervaringsverhalen van volwassenen over de invloed die dyslexie op hun leven heeft (gehad).
 

Het verhaal van Annette
Mijn naam is Annette en ik ben 42 jaar. Vroeger had ik de wens om kleuterjuf te worden. Al op de lagere school bleek dat lezen en spellen voor mij echt moeilijk waren en aan het eind van de basisschool kreeg ik dan ook het advies om naar de huishoudschool te gaan omdat ik woordblind (dyslectisch) was. Ik zou hiermee nooit kleuterjuf kunnen worden. Mijn ouders zagen dat ik meer mogelijkheden had en zochten naar een oplossing. Er werd gekozen voor een school voor voortgezet speciaal onderwijs. Ik ben één jaar naar deze school geweest en kon toen naar de MAVO in het dorp waar ik woonde. Hierna zou ik naar de kleuterleidsters opleiding kunnen. Zonder ergens te blijven zitten heb ik de MAVO afgerond en mijn onderwijsbevoegdheid gehaald, met de nodige problemen, maar ook met een duidelijk doel en veel doorzettingsvermogen.
Toen ik vijf jaar kleuterleidster was heb ik de opleiding voor In hun Ontwikkeling Bedreigde Kleuters gevolgd. Na dertien jaar kleuters ben ik, zoals de kinderen het noemden, overgegaan naar groep 3. Ik gaf nu zelf leesles en leerde kinderen spellen. Inmiddels doe ik dit 8 jaar met heel veel plezier. Omdat ik me erg betrokken voel bij kinderen met dyslexie en ook mijn dochter ernstig dyslectisch bleek te zijn, ben ik vorig jaar begonnen met de opleiding voor de Master sen (special educational needs - wm), met als specialisatie: Leesproblemen en dyslexie.
Tijdens mijn werk merk ik dat ik nog steeds onzeker ben en het groeneboekje bij de hand wil hebben, ook merk ik dat ik kinderen tot en met groep 5 kan begeleiden, daarna wordt het moeilijker. Ik heb ontdekt dat ik heel veel kan, maar me wel dommig blijf voelen. Dit is blijkbaar oud zeer dat je niet zomaar kwijt bent!
De ICT mogelijkheden zijn gelukkig een geweldig hulpmiddel geworden. Ik laat nu dan ook vaak teksten die ik heb geschreven aan me zelf voorlezen, dan zie ik de fouten beter. Ik heb ervaren dat dyslexie heel lastig is en je harder moet werken dan kinderen en mensen zonder dyslexie maar het hoeft geen echte belemmering te zijn. Je kunt worden wat je wilt!
 

Het verhaal van Morris
ik ben morris ik ben 21jaar oud en zoow lang als ik weet kan ik niet of nouwleks lezen. drie jaar geledun ben ik begonen met mij eeste talkurses
dat was in een helen grote groep. de groep was zoow groot dat ik nouwlijks aan bot kwam met mijn vragen. ed meeste van die persone waarn aiegtoon. die moeste het helemal op niew leren. daar om bleev er heel wijneg tijd over voor mij. toen zij wij op zoek ge gaan naar een aderre op losing. toen kwamen wij uit op taalhulep. toen kwam ik er zelefs agter dat ik nog geen eens allen leters keden. op dit momet delemerd mij de taal een heel stuk mider. voral met de trijn of in de outo. ik kan nuu veel sneller borden lesen.
maar het hoeft geen proobleem te zijn. je kan naamlijk ook je voordeel er uit haalen dat je niet kan leesen. bevoorbeelt ik liep een keer op utregt central in mijn eentje. toen liep ik lanks de pietserieja toen ik bine sat kreeg ik de kaart. ik wist niet wat ik er mee aan moest maar niet ge treurd. want een taavel naast mij zaaten twee leuke daames. toen ik vroeg wat zij lekker vonden zij een van de twee: kan jij niet lezen of soow. waarop ik zij: dat klopt, al mij hele leven. ik zag haar gesicht vertrekken van schaamten. maar als je het soow brenkt komd er wel een schitterend gesprek op tavel. maar ik hep wel een hele leuke avend gehat met de dames.
 

Het verhaal van Denise
Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Denise en ben 24 jaar. Ik heb net mijn Pabo-opleiding afgerond.
Ik weet pas sinds april 2005 dat ik dyslexie heb. Op mijn stage, eerste jaar van de Pabo, kreeg ik het advies om me te laten testen op dyslexie. Waarom gaven ze me dit advies? Ontzettend veel moeite met voorbereidingen van me lessen (2,5 uur per les ongeveer), ontzettend moe naar een dag hard werken, niet weten hoe ik een woord moest opschrijven en nog meer van deze dingen. Maar mijn gedachtes waren ik heb geen dyslexie. Ik heb dit ook volgehouden totdat ik de uitslag kreeg van de testen.
Het was echt een schok voor me. Nadat ik mijn verklaring had gekregen ben ik naar de opleidingcoördinator gegaan van de opleiding. En van haar kreeg ik naar mijn hoofd gegooid waarom ben jij in godsnaam de pabo gaan doen. Dit was een shock voor me. Deze woorden had ik niet willen horen. Ik heb mezelf verdedigd en als tegen reactie gegeven dat ik er wel zou komen met of zonder mijn dyslexie. En dat ik graag medewerking van haar en opleidng verwachte.
Tja... Ik kreeg medewerking. Ik kreeg mijn tentamens in A3 formaat en voor de rest moest ik maar niet komen zeuren. Ik had hier toch niet voor gekozen. Maar nu heb ik mooi mijn diploma in mijn handen zonder steun van de pabo. Ik heb dit zelf bereikt. Af en toe heb ik nog een tegenslag. Dan denk ik "kan ik wel een goede leerkracht zijn" Maar dan denk ik weer bij mezelf Denise jazeker je hebt alleen langer de tijd nodig voor alles. En dan gaat het weer een stuk beter.